ΚΟΡΑΗ 4 ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΣ ΧΩΡΟΣ

03 Jan ΚΟΡΑΗ 4 ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΣ ΧΩΡΟΣ

Τα σύγχρονα βασανιστήρια είναι «έξυπνα» δεν αφήνουν σημάδια, δεν αποδεικνύονται, η βία ασκείται με τους πιο ύπουλους και ταυτόχρονα τους πιο επιστημονικούς τρόπους. Η εξασφάλιση της «ασφάλειας» παραμένει, για τους μηχανισμούς εξουσίας, πάντα, μια καλή δικαιολογία που επιτρέπει την άσκηση βίας και την ανοχή μας στην αθλιότητα των βασανιστηρίων.Ο «πολιτικός» λόγος αρθρώνεται πλέον κάτω απ’ αυτό το πρίσμα και είναι λόγος παραπλανητικός, λόγος α – νόητος. Οι μηχανισμοί εξουσίας μέσω του λόγου στήνουν και συντηρούν την «παρεξήγηση» που έχει σα μοναδικό σκοπό τον έλεγχο και την αυτοπροστασία τους. Ο Χώρος Ιστορικής Μνήμης 1941-44 μέσω της παράστασης συνομιλεί με τη σύγχρονη ιστορική πραγματικότητα, ανοίγεται ως τόπος συνδέοντας, το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, με το παρόν και μ’ ένα πιθανό μέλλον.

Η παράσταση αφηγείται την ιστορία μιας τυφλής γυναίκας και του συντρόφου της που ζουν σ’ ένα απολυταρχικό καθεστώς. Η ίδια τους η ζωή, μια ζωή που υπερασπίζεται το όνειρο, τον έρωτα, τις ουσιαστικές σχέσεις, την ελεύθερη πολιτική και πολιτιστική δράση, είναι αιρετική. Για το λόγο αυτό, η γυναίκα συλλαμβάνεται, και ο φορέας της εξουσίας χρησιμοποιεί κάθε προσωπική στιγμή του ζευγαριού για να μεταστρέψει τον άντρα από σύντροφο, σε βασανιστή. Η δουλειά μας ξεκίνησε με τη μορφή ανοιχτής πρόβας, σε 15 παρουσιάσεις, με την ελεύθερη συμμετοχή του κοινού το Μάιο 2008, προκειμένου να ανακαλύψουμε μαζί με το κοινό που τις παρακολούθησε, τις ιδιαιτερότητες και το φορτίο του χώρου πριν προχωρήσουμε στην τελική διαμόρφωση της παράστασης. Μαζί με τους θεατές ερευνήσαμε τον τρόπο που μπορεί κανείς να αγγίξει έναν τόσο φορτισμένο χώρο μνήμης και ιστορίας. Αναζητήσαμε τον τρόπο να σταθούμε με σεβασμό στη μνήμη αυτή, αλλά και να βιώσουμε εκ νέου την αλήθεια ενός πολύ σύγχρονου μηνύματος, που λέει πως εξακολουθούμε να μην είμαστε ελεύθεροι και να διαιωνίζουμε με την αδιαφορία, τόπους σύγχρονων βασανιστηρίων. Αυτός ο προβληματισμός εξακολουθεί να διέπει ολόκληρη τη διαδικασία της απόπειρας μας από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε : Πώς η ιστορία συναντά τη σημερινή αλήθεια, πώς η δική μου αλήθεια μίας σύγχρονης καθημερινότητας αποκτά κοινά στοιχεία με μία ζοφερή και συγκλονιστική αλήθεια ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, και πως αυτά τα κοινά στοιχεία αποκτούν οικουμενική αξία.

No Comments

Post A Comment